Najlepiej celować w kwiecień–czerwiec albo wrzesień–październik, kiedy Palma działa pełną parą, ale jeszcze nie zamienia się w rozgrzany tygiel kolejek i leżaków. Wiosną światło nad zatoką jest ostre i czyste, wieczorami pachnie solą i jaśminem, a stare miasto daje się przejść bez slalomu między grupami wycieczkowymi. To miasto wynagradza tych, którzy planują dzień z głową: rano katedra i stare uliczki, po południu cień muzeów albo plaża, wieczorem tapas i spacer po murach nad morzem. Palma nie jest duża, ale łatwo zmarnować tu czas na przypadkowe miejsca i przepłacone atrakcje.
Legenda (kliknij aby pokazać/ukryć):
Co zobaczyć najpierw: katedra, pałac i stare miasto
Jeśli Palma ma jeden widok, który naprawdę ustawia cały pobyt, to jest nim fasada La Seu, czyli Catedral de Mallorca (Katedra Majorkańska), wznoszonej od 1229 roku po odbiciu wyspy przez Jakuba I. Z zewnątrz robi wrażenie skalą, ale najważniejsze jest wnętrze: ogromna rozeta, złote światło wpadające przez witraże i interwencja Gaudíego z początku XX wieku. Do tego późniejsza kaplica zaprojektowana przez Miquela Barceló – nowoczesna, morska, pełna błękitów i ceramicznych faktur. Na zwiedzanie samej katedry warto przeznaczyć 1–1,5 godziny.
Tuż obok stoi Palau de l’Almudaina (Pałac Almudaina), dawna arabska alcazaba przekształcona w rezydencję królewską. To dobre miejsce, żeby zrozumieć, jak bardzo Palma jest mieszanką wpływów: islamski układ, gotyckie sale, królewski ceremoniał i widok na zatokę, który tłumaczy, dlaczego ta lokalizacja była strategiczna od wieków. Bilet do katedry kosztuje zwykle około €10–12, do Almudainy około €7–9. Godziny zmieniają się sezonowo, ale najczęściej wejścia zaczynają się około 10:00; rano bywa najspokojniej.
Potem nie warto od razu uciekać na plażę. Palma najlepiej działa pieszo, zwłaszcza między katedrą, Plaça Major, dzielnicą żydowską i labiryntem uliczek wokół starych patio. Trzeba zaglądać przez bramy. Wiele pałacyków z zewnątrz wygląda surowo, a po wejściu odsłania kamienne dziedzińce, schody z kutą balustradą i chłód grubych murów. To właśnie w takich detalach Palma jest najmocniejsza.
Najlepsza pora na obejście okolic katedry to 8:30–10:00. Kamień jest jeszcze chłodny, autokary dopiero dojeżdżają, a taras przy murach nad zatoką łapie miękkie światło. Po 11:00 robi się gęściej i cieplej, zwłaszcza od czerwca.
Muzea i ślady dawnych epok
Palma nie jest miastem muzeów w stylu Madrytu czy Barcelony, ale ma kilka miejsc, które robią robotę, jeśli chce się wyjść poza „ładna katedra i plaża”. Najciekawsze jest Museu de Mallorca (Muzeum Majorki), mieszczące się w starym pałacu. Zbiory pokazują, jak na wyspie nakładały się kolejne warstwy: prehistoria, okres rzymski, świat islamu i późniejsze chrześcijańskie królestwo. Nie jest to muzeum efektowne w instagramowym sensie, raczej spokojne i konkretne. Na całość wystarczy 45–90 minut.
Drugi adres to Fundació Miró Mallorca, trochę poza ścisłym centrum. Joan Miró mieszkał i pracował na Majorce, a kompleks obejmuje jego pracownię oraz nowoczesną przestrzeń wystawową. To dobre odbicie od gotyku i kamienia starego miasta: farba, szkice, światło, ogród i cisza. Bilet zwykle kosztuje około €9–10.
Jeśli interesuje archeologia, warto pamiętać, że Palma nie epatuje wykopaliskami na każdym rogu tak jak niektóre miasta śródziemnomorskie. Tu ślady przeszłości częściej ukrywają się w strukturze miasta: pod arabskimi nazwami, w fundamentach pałaców, w układzie ulic, w murach. Pomocne jest też zwiedzanie Banys Àrabs (Łaźnie Arabskie), jednego z niewielu zachowanych elementów islamskiej Palmy, datowanych zwykle na X–XII wiek. To mały obiekt, ale działa na wyobraźnię bardziej niż niejeden duży zabytek – kilka kolumn, kopuła z otworami wpuszczającymi światło i ogród, w którym łatwo złapać oddech od zgiełku.
- Banys Àrabs – zwiedzanie około 20–30 minut, bilet zwykle €3–4
- Museu de Mallorca – około 1 godziny
- Fundació Miró Mallorca – około 1,5 godziny z dojazdem
Miejsca warte czasu poza pocztówkowym centrum
Jest w Palmie kilka miejsc, które często wpadają do planu za późno, a szkoda. Pierwsze to Castell de Bellver (Zamek Bellver), gotycka forteca z początku XIV wieku, jedna z nielicznych w Europie o całkowicie kolistym planie. Sam zamek jest ciekawy, ale najważniejszy jest widok na port, centrum i zatokę. W pogodny dzień dobrze widać, jak miasto rozlewa się między wzgórzami a morzem. Dojazd autobusem jest prosty, ale ostatni odcinek pod górę potrafi dać w kość w letnim słońcu. Lepiej jechać rano albo pod wieczór. Bilet kosztuje zwykle około €4.
Drugie miejsce to nadmorski bulwar Passeig Marítim. Nie chodzi o romantyczny obrazek, tylko o praktyczne zrozumienie miasta. Palma żyje portem: jachtami, promami, rowerzystami, biegaczami, hałasem lin uderzających o maszty. To spacer mniej „starożytny”, bardziej współczesny, ale dobrze równoważy gotycką część centrum.
Warto też zajrzeć na Mercat de l’Olivar, główny targ spożywczy. Nie po pamiątki, tylko po zapach świeżych ryb, dojrzałych pomidorów, szynki i pieczonego ciasta. Nawet bez zakupów to dobre miejsce, żeby zobaczyć codzienniejszą stronę Palmy, mniej wygładzoną pod turystę.
W Palmie bardzo opłaca się zbaczać z osi katedra–Plaça Major. Dwie przecznice dalej ruch cichnie, widać suszące się pranie, małe piekarnie i kamienne schody startujące nagle spod zwykłej bramy. Właśnie tam stare miasto jest najbardziej autentyczne.
Plaże i kąpieliska: gdzie iść, a gdzie nie tracić czasu
Sama Palma daje dostęp do morza, ale trzeba uczciwie powiedzieć: jeśli marzy się dzika, zatoczkowa Majorka z turkusową wodą pod sosnami, to nie w ścisłym centrum. Miejska plaża Platja de Can Pere Antoni leży najbliżej starego miasta i jest wygodna na szybkie wejście do wody po zwiedzaniu. Da się dojść pieszo od katedry w około 15–20 minut. Widok na La Seu z piasku jest świetny, za to sama plaża bywa przeciętna, szczególnie przy większym ruchu i wietrze.
Lepszą opcją na pół dnia jest Cala Major, kilka kilometrów na zachód. To niewielka zatoka z bardziej wakacyjnym charakterem, z jaśniejszą wodą i przyjemniejszym kąpieliskiem. Jeszcze popularniejsze jest Platja de Palma na wschód od centrum – szeroka, długa, wygodna, z dobrą infrastrukturą, ale też mocno resortowa. Dla osób nocujących w Palmie najrozsądniej potraktować miejskie plaże jako dodatek do zwiedzania, nie główny punkt programu.
- Can Pere Antoni – najbliżej centrum, dobra na krótki odpoczynek
- Cala Major – bardziej kameralna, lepsza na pół dnia
- Platja de Palma – szeroka i wygodna, ale mniej klimatyczna
Co zjeść w Palmie: konkretne smaki Majorki
W Palmie warto jeść lokalnie i prosto. Nie chodzi o wymyślne talerze, tylko o rzeczy, które naprawdę są stąd. Pierwsza to ensaïmada – spiralne, lekkie ciasto drożdżowe posypane cukrem pudrem. Najlepiej smakuje rano, jeszcze lekko ciepłe, do mocnej kawy. Wersja klasyczna jest najuczciwsza, choć bywają też nadziewane kremem, czekoladą czy dyniowym włóknem zwanym „cabello de ángel”.
Drugim pewniakiem jest sobrassada, miękka paprykowa kiełbasa do smarowania. Tłusta, intensywna, słonawa – nie dla każdego, ale bardzo majorkańska. Dobrze wypada na chlebie albo jako składnik ciepłych dań. Warto też szukać pa amb oli (chleb z oliwą), prostego talerza z wiejskim pieczywem, pomidorem, oliwą i dodatkami jak ser czy szynka. Brzmi skromnie, ale przy dobrych składnikach robi całą robotę.
Na obiad dobrze zamówić tumbet, warstwowe danie z ziemniaków, bakłażana, papryki i pomidorów, albo frit mallorquí, tradycyjną mieszankę mięsa i podrobów z warzywami. To kuchnia wyspy bez pudru – konkretna, czasem cięższa, oparta na prostych produktach. Z deserów poza ensaïmadą warto wypatrywać migdałowych wypieków, bo majorkańskie migdały są naprawdę świetne.
Jeśli w menu pojawia się „sangria” obok zdjęć paelli i burgerów, a lokal stoi dokładnie na głównej osi turystycznej, jakość zwykle spada proporcjonalnie do widoku. W Palmie lepiej zjeść jedną ulicę dalej i zamówić coś, co brzmi po majorkańsku, nie „międzynarodowo”.
Transport po Palmie i dojazd z lotniska
Lotnisko Palma de Mallorca (PMI) leży blisko miasta, około 8–10 km od centrum. Najwygodniejszy i najtańszy dojazd zapewniają autobusy EMT, zwłaszcza linia A1, która kursuje między lotniskiem a centrum i portem. Przejazd kosztuje zwykle około €5, trwa mniej więcej 20–30 minut, zależnie od korków.
Po samym mieście najlepiej poruszać się pieszo, bo historyczne centrum jest zwarte. Do Bellver, Cala Major czy Fundació Miró wygodny bywa autobus. Palma ma też sensowną sieć rowerową, szczególnie wzdłuż wybrzeża. Taksówki są dostępne, ale w sezonie ich ceny potrafią boleć bardziej niż podejście pod Bellver.
- Z lotniska do centrum: A1, około €5
- Po starym mieście: pieszo
- Na dalsze plaże i do zamku: autobus miejski lub rower
Ceny, plan dnia i kiedy rezerwować
Palma nie jest tania, ale przy rozsądnym planie nie musi drenować budżetu. Kawa kosztuje zwykle €1,80–3, śniadanie z wypiekiem około €4–8, prosty lunch €12–20, kolacja w bardziej turystycznym miejscu łatwo dobija do €25–40 za osobę bez szaleństw. Bilety do głównych atrakcji mieszczą się zwykle w widełkach €4–12.
Na klasyczne zwiedzanie centrum wystarcza 1 pełny dzień, ale rozsądne minimum na Palmę to 2 dni. Jeden na zabytki i stare miasto, drugi na Bellver, muzeum, plażę albo spokojniejsze włóczenie się bez planu. W szczycie sezonu, czyli lipiec–sierpień, noclegi i loty najlepiej rezerwować z wyprzedzeniem 2–4 miesięcy. Poza sezonem bywa taniej i zwyczajnie wygodniej.
Dobry układ dnia wygląda tak: rano katedra i Almudaina, później targ albo łaźnie arabskie, po południu odpoczynek przy morzu, a wieczorem stare uliczki i kolacja. Palma nie lubi pośpiechu w środku dnia, gdy kamień oddaje ciepło, a ulice stają się głośniejsze. Za to bardzo lubi poranki i późne wieczory, kiedy miasto pachnie morzem, pieczywem i nagrzanym wapieniem.